Wychowanie dzieci we Francji

Wychowanie dzieci we Francji Każde dziecko bez względu na to gdzie mieszka i się urodziło potrzebuje zaspokojenia swoich największych potrzeb, czyli miłości oraz bliskości. Na to jak wychowane zostanie nasze dziecko ma wpływ wiele czynników miedzy innymi miejsce, w każdym kraju podejście do kwestii wychowania jest nieco inne, róże są też tradycje i przekazywane wartości. Francuski model wychowywania dzieci różni się od tradycyjnego polskiego, głównie podejściem. Francuskie matki po urodzeniu dziecka nie decydują się zazwyczaj na urlop wychowawczy tylko macierzyński. Najczęściej po ukończeniu przez dziecko sześciu miesięcy chcą już powrócić do pracy na swoje stanowisko. Dziećmi w tym czasie opiekują się dziadkowie lub najczęściej żłobki, których we Francji jest dużo. Co ważne na żłobek stać w zasadzie wszystkich rodziców, ponieważ opłata za niego zależy od dochodów rodziców, jest to sprawa bardzo indywidualna. Kolejną różnicą jaka występuje w tradycyjnym francuskim modelu wychowania jest luźniejsze podejście do kwestii macierzyństwa. We Francji nie przywiązuje się wagi do karmienia piersią, zazwyczaj po kilku miesiącach mamy z niego rezygnują, wynika to z tempa życia oraz wygody, podobnie jest też z kwestią wspólnego spania z dzieckiem, mamy z zagranicy zazwyczaj decydują się na oddzielny pokój dla malca. Od samego początku uczą go w ten sposób samodzielności. Kolejnym ważnym aspektem w wychowaniu dzieci we Francji jest ich karmienie. Z powodu natłoku obowiązków dzieci zazwyczaj odżywiają się źle, głównie zjadają gotowe posiłki często przeznaczone dla dorosłej osoby. To zbyt małe przywiązywanie uwagi do odżywiania może procentować w późniejszym czasie w nadwagę. Co jest bardzo istotne zarówno rodzice jak i państwo zdają sobie sprawę z faktu jak ważna jest rodzina, rodzice mogą liczyć na sporą pomoc w tej kwestii ze strony rządu, przejawia się to głównie ulgami podatkowymi, zniżkami na transport czy nawet skróceniem wieku emerytalnego o kilka lat. Działanie rządu ma na celu wspieranie młodych ludzi do podjęcia decyzji o macierzyństwie, tego niestety brakuje w Polsce.

Wychowanie w Japonii

Wychowanie w Japonii Wychowanie to nie tylko zapewnienie dziecku pokarmu, ale przede wszystkim potrzeba bliskości oraz miłości. W Japonii potrzeby te są znakomicie realizowane, już od najmłodszych lat, matki nie opuszczają swoich dzieci nawet podczas prac domowych. Aby dziecko było blisko nas i czuło naszą obecność japonki noszą je w specjalnych chustach na piersiach lub na plecach, w zależności od tego czym aktualnie się zajmują. Japońscy rodzice zdają sobie sprawę z tego jak ważna jest więź z dzieckiem. Jeśli już nie mogą z nim przebywać mogą zdecydować się na sale zabaw, gdzie wykształcone opiekunki zajmą się ich pociechami. Główną zasadą wychowania w Japonii jest wychowanie w grupie, matki starają się aby ich dzieci wychowywały się w otoczeniu innych ludzi. Rówieśnicy oraz dorosłe osoby dobrze wpływają na rozwój psychiczny dziecka. Kolejną zasadą jaką się kierują mamy jest stanowczość, dziecku wpaja się zasady dobrego wychowania i pilnuje aby je przestrzegało od najmłodszych lat. Mamy japońskie są dość surowe i wymagają sporego posłuszeństwa, dziecko od małego uczone jest jedzenia posiłków samodzielnie oraz spożywania tego co jest przygotowane. Jeśli malec nie zje posiłku wtedy nie dostaje nic innego, mama czaka aż zgłodnieje i pochłonie swoja porcję. W Japonii ceni się żywność i nie dopuszczalne jest jej wyrzucanie i marnowanie, tego samego uczy się dzieci. Najważniejszą jednak rolę w wychowaniu odgrywa szkoła, w niej dzieci nie tylko uczą się podstaw programowych, ale też nabywają umiejętności życia w grupie. Szkoła to również miejsce, gdzie każdy uczeń ma w swoje obowiązki, należą do nich sprzątanie czy roznoszenie posiłków, wszystko po to aby uczyły się szacunku do przedmiotów oraz innych ludzi. Zajęcia w placówce trwają od poniedziałku do piątku, ale mimo to dzieci mają bardzo napięty grafik, w czasie wolnym uczęszczają na zajęcia dodatkowe. Dzięki takiemu ułożeniu dnia dziecko ma wiele obowiązków i mało czasu do zabawy. Aby dodatkowo nie rozpraszać uwagi dzieci, wszyscy uczniowie chodzą w mundurkach, posiadają też takie same tornistry, tego typu zabieg ma przeciwdziałać zazdrości i zajmowaniu się rzeczami drugorzędnymi jak moda czy gadżety. Japońska metoda wychowania ma swoje zalety i wady, ważne jest jednak to, że dzieci mają zajęty cały czas, więc nie mogą pozwolić sobie na naganne zachowanie, poza tym nauczone są szacunku dla osób oraz miejsc w których przebywają.

Wychowanie w Chinach

Wychowanie w Chinach Modeli wychowania dzieci jest tyle ilu rodziców, każdy ma na to inny pogląd, wszyscy jednak pragną aby dziecko wychować jak najlepiej i przekazać mu jak najwięcej niezbędnych umiejętności. Model chiński bardzo odbiega od europejskiego standardu. Z całą pewnością nie ma w nim miejsca na bezstresowe wychowanie dzieci. Już od najmłodszych lat rodzice decydują o dziecku i wybierają co jest dla niego właściwe. Chińscy obywatele w przeciwieństwie do swoich sąsiadów nie mają czasu na zabawę i leniuchowanie, rodzice wychodzą z założenia, że każde dziecko to jednostka którą trzeba dopiero właściwie uformować. Nie jest ważne ile lat ma dziecko, ponieważ w każdym z nich upatruje się dorosłego człowieka i stawia się przed nim wymagania. Preferowaną metodą na wychowanie Chińczyka jest zasada krwi i potu, czyli dziecko kształtuje się tak aby zwalczało niepowodzenia i nie poddawało się nigdy. Chińczycy są dumni z takiego wychowania, ponieważ dzieci są posłuszne i bardzo zdyscyplinowane. Przemawia za tym modelem również fakt, że Chińczycy nie borykają się z problemami innych nastolatków, czyli depresją czy złym stanem psychicznym. Model chiński kieruje się przede wszystkim metodą hartowania nie tylko umysłu, ale też i ciała. Cały dzień dzieci jest bardzo napięty, zaczynają go od szkoły gdzie spędzają połowę dnia, reszta przeznaczona jest na treningi, naukę muzyki, czy też doskonaleniu innych umiejętności dziecka. W tym przypadku dąży się do perfekcji. Matki wciąż zawyżają poprzeczkę po to, aby dziecko dążyło do ideału, nie ma tutaj miejsca na zabawę czy czas wolny, każda minuta dnia jest doskonale zorganizowana. Pomimo surowości w wychowaniu dzieciom wpajany jest szacunek do rodziców i nawet kiedy dorosną opiekują się nimi i są wdzięczne za troskę. Jest to niewątpliwą zaleta tego modelu wychowania, dzieci nie tylko są idealne, dążą do sukcesu ale też dbają o swoich rodziców na starość. Model chiński ma swoich zwolenników jak i przeciwników, jedni uważają, że jest zbyt wymagający, a dziecku należy się dzieciństwo z zabawą, drudzy popierają Chiny uważając, że tylko dyscypliną można ukształtować młodego człowieka.